Rosa vertelt

De personen op deze foto’s zijn niet dezelfde jongeren als in het verhaal

Rosa (16 jaar) woont samen met haar ouders, broer en zus in de provincie Zuid-Holland en zit in vijf vwo. Haar moeder is ernstig ziek en Rosa vertelt hoe zij daarmee omgaat. Ook vertelt zij over wat jongeren volgens haar kan helpen om met stress en druk om te gaan.

Wat denk jij dat belangrijk is voor mentaal welbevinden?

‘In veel testen van mentaal welbevinden gaat het over de dingen als zelfvertrouwen, het gevoel van controle of optimisme, maar ik kan me daar niet in vinden. Soms kan je mentaal welbevinden ook beïnvloed worden door iets wat je niet aan kunt wijzen of gewoon iets wat er in je leven gebeurt. Mijn moeder heeft nu kanker. Ik sta heel positief in het leven en op al die testen komt er dan uit dat het helemaal goed is met mij. Maar mijn moeder gaat dood, dus het is niet goed, maar dat komt er niet uit. Ik heb ook wel veel schoolstress. Toch ben ik soms ook juist blij met die stress omdat dat betekent dat school ondanks al dat verdriet nog steeds belangrijk is voor mij.’

Wat kan jou helpen om om te gaan met deze moeilijke dingen?

‘Ik denk dat het heel belangrijk is dat als het minder goed met je gaat, je wordt opgevangen door je omgeving. Ik werd op mijn werk bijvoorbeeld minder ingepland en op school mag ik vrij vragen als het even niet gaat. Dat is fijn. Het is ook belangrijk dat de drempel om hulp te vragen niet te hoog is. Die drempel is hoog als je met iemand wilt praten die ervoor opgeleid is en hij of zij al allemaal ideeën heeft over hoe het met je gaat en je meteen analyseert. Sommige mensen hebben gewoon de behoefte om hun verhaal te vertellen aan iemand die hen probeert te begrijpen en helpen en niet de illusie heeft dat hij of zij het ook echt begrijpt. Die mensen zijn er wel, en of zij nou door de overheid, scholen of door je eigen omgeving gestuurd worden, dat zijn de mensen die je nodig hebt. Ik denk dat het ook helpt om te beseffen dat niet elk moment heel mooi hoeft te zijn. Een vriendin van mij heeft een depressie en autisme en ik merk dat zij het lastig vindt dat zij in haar ogen buiten de samenleving valt en niets anders is dan haar mentale-gezondheids-stickers. Ik heb het idee dat de laatste decennia er steeds meer grenzen komen aan wat wij mentaal gezond noemen. Soms kun je mensen goed helpen, maar soms maakt het dat mensen zich eerder raar of anders voelen. Het zou helpen om uit te dragen dat als je niet gelukkig bent, je dat ook kan zeggen en dat dat niet betekent dat je anders bent, buiten de samenleving valt of minder aardig gevonden wordt.’ 

‘Ik voel me ook fijn als ik het gevoel heb dat ik vrij ben van alle routines en ervoor kies om iets te doen wat ik echt zelf wil. Bijvoorbeeld laatst regende het heel hard, iedereen was aan het stressen voor de toetsweek en toen besloot ik om naar buiten te gaan, zonder jas. Het idee dat je dat gewoon kan doen. Ik ben gaan lopen en lopen. Ik was heel even weg van alles en hoefde niks. De langsrijdende fietsers dachten vast dat ik één of andere zwerver was, maar het maakte helemaal niet uit wat mensen dachten. Ik hoefde zelf ook niet na te denken, alleen maar alles te ervaren. Ervaren dat het koud is.’

Wat zou jij voor jongeren doen als je de baas was van Nederland?

‘Ik denk dat het belangrijkste is dat de druk wordt verlaagd. En dan bedoel ik niet alleen de druk van school en werk, maar ook de druk om gelukkig te zijn. Ik zei eerder al dat de momenten dat ik mij gelukkig voel de momenten zijn waarop ik het goed vind dat ik boos ben of verdrietig. De druk om gelukkig te zijn is een druk die voor veel mensen zwaar weegt. Zij denken dan: ‘ik voel me niet fijn, maar ik kan er niet over praten, want ik moet gelukkig zijn’. Dat zijn mensen die lachen terwijl ze verdrietig zijn en alles voor zich houden, zelfs als ze omringd zijn door mensen die ze zouden kunnen helpen. Daar wordt je nog eenzamer van. Dus eigenlijk zou ik vooral willen uitdragen dat het oké is als je niet gelukkig bent.’

Was dit interessant? Deel het!