Guus en Paul schrijven elkaar

Guus Meeuwis schrijft Paul van Vliet vanuit Zuid-Afrika tijdens zijn eerste reis als ambassadeur van UNICEF. De kinderen die hij ontmoet maken op hem een enorme indruk, iets wat Paul ook heeft meegemaakt.

Dag 1

Beste Paul,

Vandaag ben ik begonnen aan mijn eerste reis als ambassadeur van UNICEF. Een functie die ik met trots heb aanvaard en die ik graag wil invullen zoals jij dat al jaren doet. Ik laat je daarom op deze manier graag weten hoe het me vergaat. Dankjewel dat ik deze ervaring met je op deze manier mag delen. Het helpt me echt!


De reis brengt me naar Zuid-Afrika. Een land dat we kennen van onder andere Mandela, Apartheid, als vakantieland, de Big Five en van het WK Voetbal in 2010. In dat jaar heb ik Zuid-Afrika mogen bezoeken samen met jouw collega Youp. Tijdens zo’n wereldkampioenschap is een land volledig in de ban van de sport en verdwijnt de problematiek waar het mee kampt naar de achtergrond. Het laat zich van zijn beste kant zien.

Met UNICEF ga je dieper op de materie in, met de focus op kinderen. Want bij UNICEF draait alles om hún geluk. In Zuid-Afrika zijn de verschillen tussen rijk en arm immens groot. Dat is jammer om te constateren, omdat het niet nodig lijkt. De middelen en de grondstoffen zijn er en het heeft een geweldig klimaat. Alles om als land te kunnen floreren.


Helaas is deze rijkdom ongelijk verdeeld en leeft een groot deel van de bevolking in armoede. Zuid-Afrika gaat gebukt onder een roerig verleden en het valt niet mee om daaraan te ontsnappen. In de grote steden lijkt het goed te gaan, maar zo gauw je die verlaat zie je leefomstandigheden slechter worden. De bevolking kampt met veel huiselijk en seksueel geweld, werkloosheid, drugs- en alcoholproblematiek, criminaliteit en fraude. Degenen die daar uiteindelijk het meest onder lijden zijn de kinderen. Ik merk dat me dat frustreert. Werk genoeg dus voor UNICEF.


Guus

Dag 2

Beste Paul,

Vanuit Pretoria gaan we na de helaas noodzakelijke veiligheidsbriefing in een bus naar het binnenland. De eerste dag staat in het teken van kindersterfte. In Zuid-Afrika zijn de grootste oorzaken van dit schrijnende probleem tienerzwangerschappen, de vele zwangerschappen die een vrouw überhaupt heeft tijdens haar vruchtbare leven, en drugs en andere troep. Wij bezoeken het Philadelphia Hospital, een kinderziekenhuis dat dankzij UNICEF voor een ommekeer heeft kunnen zorgen.


Onder leiding van de energieke, indrukwekkende en inspirerende sister Lolli krijgen we uitleg over hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen. De basis van hun succes is even simpel als logisch: liefde. Liefde voor de kinderen en liefde voor de moeders. In de veertien jaar dat dit ziekenhuis werkt aan zijn door UNICEF ondersteunde project, is het gelukt om de kindersterfte met meer dan de helft terug te dringen aan de hand van een aantal simpele, voor ons vanzelfsprekende basisregels. Vrij vertaald komt het hierop neer: opleiden, geduld, goede mensen, geduld, informatie, respect voor moeder en kind, geduld, de juiste middelen en informatie, en vooral liefde voor het kostbare leven. Het heeft hen zo veel gebracht.

De angst om nieuw leven te verliezen, zeker als het prematuur is, hebben ze stap voor stap weten om te draaien naar de wil om alle baby’s een kans te geven. En met succes! Op de kraamafdeling gaan hoop en positiviteit hand in hand met de absolute drang om moeder en kind samen te laten zijn. Het is mooi om te zien dat de mensen hier dit zelf bereiken en dat UNICEF ervoor zorgt dat ze de middelen krijgen om hun goede werk steeds een vervolg te geven. Nu moeten ze alleen nog de vaders er meer bij weten te slepen. Die lieten zich nauwelijks zien.


Ze zijn er nog niet, maar resultaat is de beste motivatie. De trots en dankbaarheid spatten ervan af. Vanaf het moment dat we werden toegezongen bij aankomst tot aan de warme knuffels bij het afscheid stroomde het leven door de gangen van dit eenvoudige ziekenhuis. Wat een eerste ervaring! Meteen mogen ondervinden wat een gedegen steun voor een verschil kan maken. Ik kan er bijna niet van slapen. Zo mooi! Liefde Paul, liefde. Daar begint het echt…


Ik heb mijn eigen liefde gelukkig ook bij me. Dit mag je niet voor jezelf houden.


Guus

Dag 3

Beste Paul,

Het begint met een boterham en eindigt bij heavy informatie over hiv en seksueel geweld. En alles wat daartussen zit. Sport, spel, een simpele aai over de bol, huiswerkhulp, luisteren, praten, lachen, tranen, kwaad zijn, zelfvertrouwen opbouwen en veel zingen! En de mensen hier kunnen zo mooi zingen. Een koor met alle medewerkers van het park verwelkomde ons en bezong hun dankbaarheid voor wat de dag hen weer aan goeds zou brengen. De tranen stonden in mijn ogen. Zo’n dag zou het dus worden.


Ik heb Mirabel leren kennen. Een meisje van 16 dat van een stil, gesloten kind een dame was geworden met zin in de toekomst. Klaar om te studeren, klaar om het leven te omhelzen. Ik sprak met haar mentor James.

Zelf opgegroeid onder barre omstandigheden en nu onmisbaar als jeugdwerker op deze plek, waar wel vijfhonderd kinderen hun weg weten te vinden. Hij wil voor hen per se het verschil maken, zoals iemand dat voor hem had gedaan. Een diep menselijke overtuiging. En wat een inspiratie voor een beginnend ambassadeur.


Deze plek is van onschatbare waarde. De beginselen zijn simpel, de uitvoering is stukken moeilijker. Maar met veel geduld en een gedegen plan kun je ver komen, mits je maar onthoudt dat het draait om één ding: liefde. Heel veel liefde!


Dit is hoe UNICEF het liefst opereert. Met een blik op de toekomst en de armen open voor ieder kind. Ik heb deze ervaring in mijn hart gegrift. Ik ben ambassadeur van UNICEF!


Guus

Paul aan Guus

Beste Guus,

Veel dank voor je mooie reisbrieven uit Zuid-Afrika. Ik vind het knap van je dat je de tijd hebt gevonden om mij te schrijven. Uit ervaring weet ik hoe intensief, indringend en vermoeiend zo’n UNICEF-reis kan zijn.


Het was voor jou de eerste keer. Dat is heftig. Je wordt uit het vertrouwde Nederland in één klap neergezet in een wereld waar alles anders is. Dat kan overweldigend zijn, vooral omdat de zware en verdrietige dingen die je onderweg ontmoet altijd met kinderen te maken hebben. Je realiseert je dan hoe verwend onze kinderen zijn en wat voor prachtige kansen zij krijgen. Jij hebt ook een paar kinderen ontmoet waarvan je de enorme potentie zag. Had jij ook de behoefte om ze mee te nemen en bij ons de mogelijkheden te geven die ze daar niet hebben?

Ik lees in je brieven dat je net als ik heen en weer wordt geslingerd tussen allerlei soorten van gevoel. Soms ben je verontwaardigd over het onrecht dat maar niet ophoudt, over de ongelijkheid, over de onmenselijke omstandigheden waaronder kinderen soms moeten leven, over het gebrek aan alles wat voor ons heel normaal is. Daar kan je als je niet oppast wanhopig in weg zinken. Maar dan ontmoet je weer die fantastische mensen van UNICEF die overal op de wereld plekken creëren van hulp, genezing, daadkracht en hoop. Ook de kinderen zelf kunnen je geloof en vertrouwen geven, omdat ze altijd weer een weggetje vinden om te overleven door hun veerkracht, hun vitaliteit en hun fantasie.

Uit je brieven blijkt dat wij in jou een waardevolle en gemotiveerde ambassadeur hebben gevonden. Dat geeft een goed gevoel en ik ben er trots op dat ik je daarbij mag inspireren. In mijn show ruim ik altijd een plekje in voor UNICEF met een liedje of een verhaal. Het zou mooi zijn als je dat in de toekomst in jouw shows ook zou doen. Je publiek zal dat heel erg waarderen.


Misschien kunnen wij ooit in jouw programma samen iets zingen. Dan kan ik mijn achterkleinkinderen vertellen dat ik nog met Guus Meeuwis in een stadion heb opgetreden.

Laat je niet aantasten door het cynisme van mensen langs de lijn en bekijk je eigen land met milde spot. Als ik terugkom van mijn reizen moet ik altijd ontzettend hard schakelen en wennen aan het gehakketak over niks, de ijdele fitnesscultus, het gezever over eten, de hedonistische selfies.


Laten wij laten zien dat er belangrijker dingen op de wereld zijn.


Beste Guus, ik wens je blijvende creativiteit en onverminderde inzet bij het prachtige werk dat je hebt omarmd.

Alle goeds, ik blijf je volgen.


Paul

Was dit interessant? Deel het!